Muhlis Akarsu’nun yanık sesiyle

Akarsu’yum başladıysam yeni bir türküye

ne dediysem bir alev söylemiştir onu

                                                        ağzım değil

Anacaksan o türküde benim yazgımı

ömrümdür Sivas ellerinde çalınan artık

                                                        sazım değil

Bir Pınar’a saldım gittim yüzümü

göreceksen bir de onun sessizliğinden

                                                        beni gör

Bir Çınar’a astım gittim sazımı

soracaksan bir de onun suskunluğundan

                                                        beni sor

Bir Damla’ya koydum gittim sesimi

duyacaksan bir de onun yalnızlığından

                                                    beni duy

Üç kızım var üçe böldüm canımı

kim ararsa her birinde ayrı bulsun

                                                    beni oy

ASAF KOÇAK’I YAŞAMAK

Akıl erdiremiyor dostları onun yokluğuna

    biraz da bu kararsızlıktan olmalı

Onu görüyorlar hâlâ birine baktıklarında

    biraz da bu şaşırmışlıktan olmalı

Adını sesleniyorlar birini benzetirlerse ona

    biraz da bu yalnızlıktan olmalı

Asaf'ı sarmak için dostlukla

    her mızıka çalışında duydukları fırtına..

Mızıkadan göğe ağan sesi

    niye bu denli candan konuşur

    niye ömrü kısa kelebeklerle?

Mızıkada dile gelen bakışı

    niye bu denli boyun eğmiş

    niye yoluna bir hüzün çıkınca?

Mızıkayla yankılanan yüzü

    niye sevgiye çağırırken gülümser

    niye daha güzelleşir küstüğü zaman?

Asaf'ı yaşamak olmalı biraz da

    yeni bir yanıt aramak bu sorulara..