Uğur Mumcu için

korkunun

öfkeden patlamış gözbebeklerine

kusmuk kokan nefesine aldırmaksızın

o irinli, kanlı dudaklarından

kız oğlan kız şehvetiyle öpüşün,

masmavi kocaman yüreğini

titreyen metal çomaklara

ilahi bir gülümsemeyle

15 Kasımlara gerek kalmaması umuduyla

aynaya baktım

göz kırptım;

göz kırptım...

ağ attılar üstüme

enseme çivilendi

kefenlendim.

metal tırnaklı pençeler

başladı tırmalamaya

saatlerce yorulmadı.

Bu savaş bitmeli, akan kanlar durmalı!.. İyi de, kim durduracak?.. Akan kan, topla tüfekle topukkopartanla durur mu?.. Onların istediği bu zaten, halkların arasında onulmaz yaraların açılması… Bu sorunun muhatabı asker değil! Siyasetçiler hiç değil; olsaydı yirmi yıl boşa gitmezdi. Halk desen, zaten çaresizlik, endişe ve öfke içinde; her türlü ideolojik ve sosyo ekonomik provokasyona açık. O halde kim elini taşın altına sokacak?.. Düşünenler tabii!

Ama Türk değil, en başta Kürt Aydınları!