Yaz. Anlatmaktan çok

              anlamak için.

Ve sevin. Seni

az da olsa anlayan

     en az bir kişi vardır artık:

                             Kendin.

Güçlü olmaya çalışmak

       kendini zayıf saymaktır.

Başarılı olmaya çalışmak

         başarıyı zorlaştırır.

Çiçek açmaya çalışır mı?

                                Açar.

Uğur Mumcu için

korkunun

öfkeden patlamış gözbebeklerine

kusmuk kokan nefesine aldırmaksızın

o irinli, kanlı dudaklarından

kız oğlan kız şehvetiyle öpüşün,

masmavi kocaman yüreğini

titreyen metal çomaklara

ilahi bir gülümsemeyle

Rita Dahl ile 2007 Finlandiya Orta Asya Kadin Yazarları ve Sansür toplantısında tanıştık. Sadece Finlandiya Kadın Yazarlar Komitesi Başkanı değil Rita, aynı zamanda da iyi bir şair. Yazar-çevirmen Karin Karakaşlı’nın güzel Türkçesinden onu biraz olsun tanımanızı istedik.

PEN Türkiye Merkezi Kadın Yazarlar Komitesi

* * *

yıldız kamaşı gözlerinde

deli sarhoş insanlar

dolaşır

el ele yaşlarla birlikte

pazarda dolaşırken

elma gibi göğüslerini

elleyen

tüm o insanlar

yarı dalgın soyunup

avuntunun beyaz çarşaflarına

yıldızlar serperdik

o gecelerden biri daha başlardı gözü dönmüş bir lodos gibi

çarpıp giden kıyılarımıza

oysa denizimiz hiç olmadı bizim

çocuk annelerdik nerden bilelim

bir gecelik vur kaçları

aşk sanırdık

15 Kasımlara gerek kalmaması umuduyla

aynaya baktım

göz kırptım;

göz kırptım...

ağ attılar üstüme

enseme çivilendi

kefenlendim.

metal tırnaklı pençeler

başladı tırmalamaya

saatlerce yorulmadı.

Yıllardır yürüyoruz –âlâ;

ilk konakta esiriz hâlâ.                                         Cilt II, beyit 2485

Sıra duaya gelir tükenince hileler.                     III 2189

Artık arzun altın;

oysa kendin altındın.                                            I 2305

Öylece durur gibidir ama

her nefesle yenilenir dünya.                               I 1144

                                                                    Muhlis Akarsu’nun yanık sesiyle

Akarsu’yum başladıysam yeni bir türküye

ne dediysem bir alev söylemiştir onu

                                                        ağzım değil

Anacaksan o türküde benim yazgımı

ömrümdür Sivas ellerinde çalınan artık

                                                        sazım değil

Bir Pınar’a saldım gittim yüzümü

göreceksen bir de onun sessizliğinden

                                                        beni gör

Bir Çınar’a astım gittim sazımı

soracaksan bir de onun suskunluğundan

                                                        beni sor

Bir Damla’ya koydum gittim sesimi

duyacaksan bir de onun yalnızlığından

                                                    beni duy

Üç kızım var üçe böldüm canımı

kim ararsa her birinde ayrı bulsun

                                                    beni oy

ASAF KOÇAK’I YAŞAMAK

Akıl erdiremiyor dostları onun yokluğuna

    biraz da bu kararsızlıktan olmalı

Onu görüyorlar hâlâ birine baktıklarında

    biraz da bu şaşırmışlıktan olmalı

Adını sesleniyorlar birini benzetirlerse ona

    biraz da bu yalnızlıktan olmalı

Asaf'ı sarmak için dostlukla

    her mızıka çalışında duydukları fırtına..

Mızıkadan göğe ağan sesi

    niye bu denli candan konuşur

    niye ömrü kısa kelebeklerle?

Mızıkada dile gelen bakışı

    niye bu denli boyun eğmiş

    niye yoluna bir hüzün çıkınca?

Mızıkayla yankılanan yüzü

    niye sevgiye çağırırken gülümser

    niye daha güzelleşir küstüğü zaman?

Asaf'ı yaşamak olmalı biraz da

    yeni bir yanıt aramak bu sorulara.. 

kim duyar çığlığını

     kendin bile duymuyorken

                                        artık

kim bilmek ister

    tanrı bilmezden gelirken

1.

Ben oturmuş ne yapıyorum burada?
Gidip bahçemde loeparlarla oynasam daha iyi.
             Ya da Tayland’ta bar açsam; En fiyakalı
Akdeniz mavileri satsam.
Dudaklarındaki Leylak buğusu’ nu
çek kenara
               geçeyim sevgilim.

2.

Gömleğimi kırmızı bir okyanusa döküp
sürgülenmem Bangkok’a
               suçlu olduğumu göstermez tenimin:
Tenin bilinci yoktur
                S a v r u l u r