EGZERSİZLER

(„Vjezbe“)


ve açık bir pencere mi?
-ve açık bir pencere.
ve açık pencereden gördüğün her şey mi?
-ve açık pencereden gördüğüm her şey.
ve o açık pencere önündeki her şey mi?
-ve o açık pencere önündeki her şey.
ve o açık pencere çerçevesine sığmayan şeyler mi?
-ve o açık pencere çerçevesine sığmayan şeyler.
ve açık pencere önünde oldukları için dokunabildiklerin mi?
-ve açık pencere önünde oldukları için dokunabildiklerim.
ve açık pencere ötesinde oldukları için uzanılamayanlar mı?
-ve açık pencere ötesinde oldukları için uzanılamayanlar.
ve yakındakilerle uzaktakiler mi?
-ve yakındakilerle uzaktakiler.
ve açık pencere?
-ve açık pencere.
ve açık olmayan ama açılabilecek bir pencere mi?
-ve açık olmayan ama açılabilecek bir pencere.
ve açık bir pencere mi?
-pencere açık değil, açılamaz da.
ve önündeki bir pencere mi?
--ne pencere açık ne de arkasındayım.
  ne pencere açık ne de açık pencere gördüm.
  ne de açık pencere ardında bir şey gördüm.
  ne de açık pencere ardındaki bir şeye
  dokunabilirdim, çünkü ne pencere açıktı
  ne de bir an bile olsa pencereydi.
  sonuç olarak, ben açık bir pencereden söz etmek
  bile istemiş değilim.
ve açık bir pencere mi?
-ve açık bir pencere.

Yaz. Anlatmaktan çok

              anlamak için.

Ve sevin. Seni

az da olsa anlayan

     en az bir kişi vardır artık:

                             Kendin.

 

 

Güçlü olmaya çalışmak

       kendini zayıf saymaktır.

Başarılı olmaya çalışmak

         başarıyı zorlaştırır.

Çiçek açmaya çalışır mı?

                                Açar.

 

Uğur Mumcu için

korkunun

öfkeden patlamış gözbebeklerine

kusmuk kokan nefesine aldırmaksızın

o irinli, kanlı dudaklarından

kız oğlan kız şehvetiyle öpüşün,

masmavi kocaman yüreğini

titreyen metal çomaklara

ilahi bir gülümsemeyle

Rita Dahl ile 2007 Finlandiya Orta Asya Kadin Yazarları ve Sansür toplantısında tanıştık. Sadece Finlandiya Kadın Yazarlar Komitesi Başkanı değil Rita, aynı zamanda da iyi bir şair. Yazar-çevirmen Karin Karakaşlı’nın güzel Türkçesinden onu biraz olsun tanımanızı istedik.

PEN Türkiye Merkezi Kadın Yazarlar Komitesi

 

* * *

yıldız kamaşı gözlerinde

deli sarhoş insanlar

dolaşır

el ele yaşlarla birlikte

 

pazarda dolaşırken

elma gibi göğüslerini

elleyen

tüm o insanlar

yarı dalgın soyunup

avuntunun beyaz çarşaflarına

yıldızlar serperdik

 

o gecelerden biri daha başlardı gözü dönmüş bir lodos gibi

çarpıp giden kıyılarımıza

 

oysa denizimiz hiç olmadı bizim

çocuk annelerdik nerden bilelim

bir gecelik vur kaçları

aşk sanırdık

15 Kasımlara gerek kalmaması umuduyla

 

aynaya baktım

göz kırptım;

göz kırptım...

ağ attılar üstüme

enseme çivilendi

kefenlendim.

 

metal tırnaklı pençeler

başladı tırmalamaya

saatlerce yorulmadı.

Yıllardır yürüyoruz –âlâ;

ilk konakta esiriz hâlâ.                                         Cilt II, beyit 2485

 

Sıra duaya gelir tükenince hileler.                     III 2189

 

Artık arzun altın;

oysa kendin altındın.                                            I 2305

 

Öylece durur gibidir ama

her nefesle yenilenir dünya.                               I 1144

                                                                    Muhlis Akarsu’nun yanık sesiyle

Akarsu’yum başladıysam yeni bir türküye

ne dediysem bir alev söylemiştir onu

                                                        ağzım değil

 

Anacaksan o türküde benim yazgımı

ömrümdür Sivas ellerinde çalınan artık

                                                        sazım değil

 

Bir Pınar’a saldım gittim yüzümü

göreceksen bir de onun sessizliğinden

                                                        beni gör

 

Bir Çınar’a astım gittim sazımı

soracaksan bir de onun suskunluğundan

                                                        beni sor

 

Bir Damla’ya koydum gittim sesimi

duyacaksan bir de onun yalnızlığından

                                                    beni duy

 

Üç kızım var üçe böldüm canımı

kim ararsa her birinde ayrı bulsun

                                                    beni oy

ASAF KOÇAK’I YAŞAMAK

Akıl erdiremiyor dostları onun yokluğuna

    biraz da bu kararsızlıktan olmalı

Onu görüyorlar hâlâ birine baktıklarında

    biraz da bu şaşırmışlıktan olmalı

Adını sesleniyorlar birini benzetirlerse ona

    biraz da bu yalnızlıktan olmalı

Asaf'ı sarmak için dostlukla

    her mızıka çalışında duydukları fırtına..

 

Mızıkadan göğe ağan sesi

    niye bu denli candan konuşur

    niye ömrü kısa kelebeklerle?

Mızıkada dile gelen bakışı

    niye bu denli boyun eğmiş

    niye yoluna bir hüzün çıkınca?

Mızıkayla yankılanan yüzü

    niye sevgiye çağırırken gülümser

    niye daha güzelleşir küstüğü zaman?

Asaf'ı yaşamak olmalı biraz da

    yeni bir yanıt aramak bu sorulara.. 

 

kim duyar çığlığını

     kendin bile duymuyorken

                                        artık

kim bilmek ister

    tanrı bilmezden gelirken